همانطور که اشاره شد، تنها محاسبه مجاز در خصوص داده های اسمی، شمارش فراوانی هر مقدار متغیر است. ما می توانیم داده ها را در یک جدول نمایشگر طبقات و تعداد آنها که توزیع فراوانی (frequency distribution) نامیده می شود، خلاصه کنیم. توزیع فراوانی نسبی (relative frequency distribution) طبقات و نسبتی را که هر کدام رخ می دهد، فهرست می کند. ما می توانیم تکنیک های تصویری را برای ارائه تصویری از داده ها استفاده کنیم. دو روش تصویری وجود دارد که می توانیم استفاده کنیم: نمودار میله ای (bar chart) و نمودار دایره ای (pie chart).
یک نمودار میله ای اغلب برای نمایش فراوانی ها استفاده می شود. یک نمودار دایره ای هم به صورت تصویری فراوانی های نسبی را نشان می دهد. نمودار میله ای با ترسیم یک مستطیل برای نمایش دادن هر طبقه ایجاد می شود. بلندی مستطیل نشان دهنده فراوانی آن طبقه است. اگر بخواهیم به جای رسم نمودار میله ای بر فراوانی های نسبی تأکید کنیم، نمودار دایره ای را ترسیم می کنیم. یک نمودار دایره ای به بیان ساده یک دایره است که به قطعاتی که نمایشگر طبقات است، برش خورده است. اندازه هر قطعه متناسب با درصد متناظر با آن طبقه است. برای مثال، از آنجا که تمام دایره از 360 درجه تشکیل یافته است، یک طبقه که 25% مشاهدات را در بر دارد، با قطعه ای که از دایره نشان داده می شود که محتوی 25% از 360 درجه باشد؛ که برابر است با 90 درجه.
عواملی که مشخص می کند چه زمانی از جدول های فراوانی و فراوانی نسبی، و همچنین نمودارهای ستونی و دایره ای استفاده شود:
- هدف: توصیف مجموعه ای واحد از داده ها
- نوع داده ها: اسمی
برچسبها: تکنیک های تصویری و جدولی
